Kościół parafialny Kościół parafialny - wnętrze Dom parafialny Figura Najświętszego Serca Pana Jezusa Krzykosy Kaplica Witowo Sulęcin Młodzikowo Most kolejowy nad rzeką Wartą

Grudzień

18

poniedziałek

Laura, Bogusław, Gracjan

 

LIST PASTERSKI ARCYBISKUPA POZNAŃSKIEGO NA ADWENT ROKU PAŃSKIEGO 2017

„Oto się już głos rozchodzi:
wstańcie, bracia, uśpieni!
zbawienie nasze nadchodzi”
(Spuśćcie nam na ziemskie niwy)

Umiłowani Archidiecezjanie,
Drodzy Bracia i Siostry!

1. CZAS ADWENTU

Z dzisiejszą niedzielą rozpoczynamy Adwent, który otwiera nowy rok liturgiczny. Łacińskie słowo „adventus” oznacza „przyjście”. Czas Adwentu to oczekiwanie na pamiątkę „przyjścia” Zbawiciela na ziemię.
Każde oczekiwanie – uczył papież Benedykt XVI – to coś, co przekracza całe nasze osobiste, rodzinne i społeczne istnienie. Oczekiwanie jest obecne w tysiącu sytuacji, począwszy od tych najmniejszych i najbardziej banalnych, aż po najważniejsze, które angażują nas całkowicie i dogłębnie. Mam na myśli na przykład oczekiwanie małżonków na dziecko czy oczekiwanie na rodzica lub przyjaciela, który przybywa z daleka, aby nas odwiedzić. Oczekiwanie młodego człowieka na wynik końcowego egzaminu lub rozmowy w pracy. Czekanie na spotkanie z ukochaną osobą, na odpowiedź na list lub na przyjęcie przebaczenia... Można by powiedzieć, że człowiek żyje, dopóki czeka, dopóki w jego sercu żyje nadzieja.
W okresie poprzedzającym narodziny Jezusa oczekiwanie na Mesjasza, tj. na Pomazańca z królewskiego rodu Dawida, który wyzwoliłby ostatecznie lud od wszelkiego zniewolenia moralnego i politycznego oraz przywróciłby Królestwo Boże, było pośród Żydów niezwykle intensywne. Czy dzisiaj takie oczekiwanie jest pośród nas równie intensywne? Dzisiaj każdy z nas może zadać sobie pytanie: a ja na co czekam? Na co czeka moje serce? Na co czekamy razem? (por. Benedykt XVI, Radość Adwentu, 1.12.2010).
Ale Adwent to także oczekiwanie na drugie „przyjście” Chrystusa w dniu ostatecznym, o czym mówi Ewangelia z dzisiejszej niedzieli. To do nas, uczniów Jezusa, kierowane są słowa zapisane w Ewangelii według św. Marka: „Uważajcie, czuwajcie, bo nie wiecie, kiedy czas ten nadejdzie” (Mk 13,33). A zatem nie ma to być oczekiwanie bierne, oderwane od życia. Jesteśmy przecież podobni do sług z dzisiejszej Ewangelii, którym polecono staranie o „wszystko”. Ma to być czas czynu, czas działania, czas pomnażania Bożych talentów, które otrzymaliśmy.

Dodano 3 grudnia 2017 o 7:47 przez Kazimierz Tomalik
 

Czytaj więcej Skomentuj (0)
 
 

I Światowy Dzień Ubogich – niedziela 19.XI.2017 r.

Ponad 4 tys. osób potrzebujących i niezamożnych, nie tylko z Rzymu i okolic, ale też z różnych diecezji świata, w tym z Warszawy, Krakowa, Paryża czy Brukseli, weźmie udział w papieskiej Mszy z okazji I Światowego Dnia Ubogich. Ojciec Święty ustanowił go przed rokiem, na zakończenie Jubileuszu Miłosierdzia, a obchodzony będzie on po raz pierwszy w niedzielę 19 listopada 2017 r. Program obchodów podaje komunikat Papieskiej Rady ds. Krzewienia Nowej Ewangelizacji.

Dodano 18 listopada 2017 o 14:28 przez Kazimierz Tomalik
 

Czytaj więcej Skomentuj (0)
 
 

List Prezydium Konferencji Episkopatu Polski z okazji 75. rocznicy śmierci św. s. Teresy Benedykty

Drodzy Bracia i Siostry!

75 lat temu, 9 sierpnia 1942 roku, w niemieckim obozie koncentracyjnym Auschwitz-Birkenau przeszła z tego świata do Ojca bogatego w miłosierdzie (por. Ef 2, 4) siostra Teresa Benedykta od Krzyża, karmelitanka, w świecie Edyta Stein. Przeszła do Boga w całkowitym ogołoceniu, zamordowana w komorze gazowej, wraz z innymi Żydami, którzy zostali przywiezieni do Auschwitz w specjalnym transporcie z obozu przejściowego w Drente-Westerbork w Holandii. W ten sposób dopełniły się słowa, które Edyta Stein skierowała do swojej siostry Róży w momencie aresztowania ich przez gestapo w klasztorze karmelitanek bosych w holenderskim Echt: „Chodź, idziemy za nasz naród!”. „Zrozumiała wówczas – pisał w 1999 roku Jan Paweł II – że dokonując systematycznej zagłady Żydów, nałożono na barki jej narodu krzyż Chrystusa, przyjęła zatem jako swój osobisty udział w nim deportację i śmierć w otoczonym ponurą sławą obozie Oświęcimiu-Brzezince. Jej krzyk łączy się z krzykiem wszystkich ofiar tej straszliwej tragedii, ale zarazem jest zjednoczony z krzykiem Chrystusa, który nadał ludzkiemu cierpieniu tajemniczą i trwałą owocność”. Poprzez swe całkowite ogołocenie i śmierć w komorze gazowej Edyta Stein – s. Teresa Benedykta od Krzyża – złączyła się z kenozą, czyli wyniszczeniem się Jezusa Chrystusa Syna Bożego (por. Flp 2, 6-11). Równocześnie jej „Wiedza Krzyża” (taki tytuł nosiło jej ostatnie, pisane już w Echt, niedokończone dzieło) osiągnęła swój szczyt.

Dodano 5 sierpnia 2017 o 12:27 przez Kazimierz Tomalik
 

Czytaj więcej Skomentuj (0)
 
 

Przypowieść o chwaście - Ewangelia wg św. Mateusza 13, 24-43

W niedzielę 23 lipca br. (XVI zwykła roku A) słuchamy przypowieści o chwaście. Zastanawiamy się dlaczego chwast ma rosnąć razem z pszenicą aż do żniwa? Myślę, że poniższy artykuł daje nam na ten temat odpowiedź.

„Był u nas pan, członek grupy przestępczej wykonującej wyroki. Chciał się zmienić”. W tym domu ludzie uczą się życia na nowo.

60-70 procent osób, które do nas trafiają, wychodzi z bezdomności. Są w tym gronie tacy, którzy odnieśli tak zwany sukces - gospodarczy, ekonomiczny, pozakładali firmy. Są też tacy, którzy finansowo nie radzą sobie tak dobrze, ale wiążą koniec z końcem i są przyzwoitymi ludźmi. I to jest dla mnie najważniejsze - mówi Anna Machalica-Pułtorak, współtwórczyni i wieloletnia prezes Stowarzyszenia Otwarte Drzwi, prowadzącego w Warszawie dom rotacyjny dla bezdomnych pod nazwą „Kuchnia Czerwony Rower”. (Wywiad przeprowadziła Małgorzata Gołota)

Bezdomni sami do pani przychodzą?
- Tak. Wydaje mi się, że to właśnie oni sami mają najlepszą wiedzę o tym, gdzie i jaką mogą otrzymać pomoc. Wzajemnie przekazują sobie te informacje, a przychodzą tylko ci, którzy zmianą w swoim życiu są realnie zainteresowani. Wszystkie inne placówki dla osób bezdomnych również wiedzą, jaką pracę prowadzimy, i czasem kierują młodych ludzi do nas.

Tylko młodych?
- Do 35. roku życia. W drodze wyjątku czasem przyjmujemy osoby kilka lat starsze. Dom rotacyjny to schronisko, które realizuje indywidualny program wychodzenia z bezdomności. Mamy dwadzieścia miejsc noclegowych. Wszystkim naszym podopiecznym gwarantujemy lokum, wyżywienie, odzież i artykuły pierwszej potrzeby. Z panami pracuje pracownik socjalny, psycholog, doradca zawodowy. Mają kompleksową pomoc ze wszystkich stron, muszą tylko chcieć i umieć z niej skorzystać. To jest ważna umiejętność społeczna.

Dodano 22 lipca 2017 o 23:54 przez Kazimierz Tomalik
 

Czytaj więcej Skomentuj (0)
 
 

Boże Ciało – ustanowienie święta – obchody w Polsce

Piotr Nehring - www.onet.pl

• Po raz pierwszy Uroczystość Najświętszego Ciała i Krwi Chrystusa, bo tak brzmi pełna nazwa święta, obchodzono w Liège w 1264 r. W Polsce dzieje się to od 1320 r.
• "Niosącego Sanctissimum żaden z panów świeckich nie unosi pod ręce, jak jest gdzie indziej zwyczaj, ale prałaci dają mu tę pomoc, jeżeli bywa potrzebna" – pisał o XVIII–wiecznych procesjach w Polsce słynny dziejopis ks. Jędrzej Kitowicz
• Boże Ciało, jak Wielkanoc, jest świętem ruchomym. Wypada zawsze 60 dni po Wielkanocy i 10 dni po Zielonych Świątkach jak popularnie nazywa się Święto Zesłania Ducha Św. Obchodzi się je w pierwszy czwartek po Święcie Trójcy Przenajświętszej


Objawienia Julianny z Cornillon

W 1191 lub 1192 r. w Retinnes pod Liège przyszła na świat dziewczynka o imieniu Julianna, która już jako pięciolatka została sierotą i wraz ze swą siostrą Agnieszką trafiła pod opiekę augustianek z klasztoru Mont Cornillon. Odebrała tam tak dobre wykształcenie, że mogła studiować dzieła ojców Kościoła, a zwłaszcza – jak podczas audiencji generalnej w listopadzie 2010 r. mówił papież Benedykt XVI – pisma św. Augustyna (354–430) i św. Bernarda z Clairvaux (1090–1153).
Ta obdarzona błyskotliwą inteligencją dziewczyna wykazująca też wielkie skłonności do kontemplacji z czasem przywdziała habit augustianek. Jako szesnastolatka miała mieć pierwsze objawienie, które – przywołajmy tu znów słowa Benedykta XVI – "powtarzało się wielokrotnie podczas adoracji eucharystycznych. W wizji tej wzdłuż średnicy księżyca w pełnym blasku biegła ciemna rysa. Księżyc symbolizował życie Kościoła na ziemi. Natomiast ciemna linia sygnalizowała brak święta liturgicznego, w którym wierzący mogliby adorować Eucharystię".
Julianna długo zachowywała swoją tajemnicę tylko dla siebie. Zgodnie z tradycją hagiograficzną w 1245 r. miał jej się ukazać Chrystus i powiedzieć, że życzy sobie ustanowienia święta Eucharystii mającego przypadać w pierwszy czwartek po święcie Trójcy Przenajświętszej.

Dodano 16 czerwca 2017 o 9:33 przez Kazimierz Tomalik
 

Czytaj więcej Skomentuj (0)
 
 

Uroczystość Najświętszej Trójcy - 11.VI.2017

Wiara w jednego Boga w trzech Osobach jest jednym z najbardziej specyficznych elementów chrześcijaństwa. Żadna inna religia tej tajemnicy nie podaje do wierzenia. Istnienie Trójcy Świętej jest dogmatem naszej wiary. Samym ludzkim rozumem nie doszlibyśmy do tej prawdy. Objawił nam to Jezus Chrystus. Jest wiele miejsc, na których Pan Jezus mówi o swoim Ojcu jako odrębnej Osobie-Bogu. Można przytoczyć kilkadziesiąt miejsc w Ewangeliach, gdzie jest mowa o Duchu Świętym jako równym Ojcu i Synowi i jako o odrębnej od nich Osobie. Gdy archanioł zwiastuje Maryi, że zostanie Matką, Ewangelista wyraźnie zaznacza, że to Bóg go posłał, aby Jej zwiastować, iż porodzi Syna Bożego - i że stanie się to za sprawą Ducha Świętego (Łk 1, 30-35).

Przy chrzcie Pana Jezusa objawia się cała Trójca Święta: Syn Boży stoi na brzegu, Bóg Ojciec daje Mu świadectwo głosem a Duch Święty jawi się nad Jezusem w postaci gołębicy (Łk 3, 22-23). Zanim Pan Jezus wstąpił do nieba, powiedział Apostołom te znamienne słowa: "Idźcie i nauczajcie wszystkie narody, udzielając im chrztu w imię Ojca i Syna i Ducha Świętego" (Mt 28, 19). Kiedy Chrystus zapowiada zesłanie Ducha Świętego na Apostołów, mówi: "Ja zaś będę prosił Ojca, a innego Pocieszyciela da wam" (J 14, 16). "Pocieszyciel, Duch Święty, którego Ojciec pośle w moim imieniu, On was wszystkiego nauczy" (J 14, 26). "Gdy przyjdzie Pocieszyciel, którego Ja wam poślę od Ojca, Duch Prawdy, który od Ojca pochodzi, On będzie świadczył o Mnie" (J 15, 26).

Dodano 10 czerwca 2017 o 13:40 przez Kazimierz Tomalik
 

Czytaj więcej Skomentuj (0)
 
 

Uroczystość Zesłania Ducha Świętego – 4.VI.2017

Pięćdziesiątego dnia po swoim zmartwychwstaniu Pan Jezus zesłał Ducha Świętego na Maryję i Apostołów zgromadzonych w Wieczerniku, wypełniając tym samym swoją obietnicę: "Gdy przyjdzie Duch Pocieszyciel, którego Ja wam poślę od Ojca, Duch Prawdy, który od Ojca pochodzi, On będzie świadczył o Mnie" (J 15, 26). W dniu Pięćdziesiątnicy Kościół, ożywiony Duchem Świętym, rozpoczyna przepowiadanie radosnej nowiny o zbawieniu wszystkim narodom.
Zielone Świątki, bo tak brzmi popularna nazwa dzisiejszej uroczystości, to jedno z najstarszych świąt Kościoła, obchodzone już w czasach apostolskich. Dzień ten posiadał wtedy praktycznie tę samą rangę, co uroczystość Paschy. W pierwszych wiekach w wigilię tego święta udzielano chrztu katechumenom. W średniowieczu istniał zwyczaj rzucania z sufitu kościoła, w trakcie odprawiania Mszy świętej, róż i innych kwiatów symbolizujących dary Ducha Świętego. W bazylikach i katedrach w czasie uroczystości wypuszczano z klatek gołębie: symbol Ducha Świętego.

Dodano 3 czerwca 2017 o 22:53 przez Kazimierz Tomalik
 

Czytaj więcej Skomentuj (0)
 
 

Wniebowstąpienie Pańskie (7 Niedz. Wielkanocna)

Po swym zmartwychwstaniu Chrystus ukazywał się uczniom, zaś czterdziestego dnia na ich oczach wzniósł się do nieba z Góry Oliwnej. Określenie "Wniebowstąpienie Pańskie" pochodzi z opisu, przekazanego przez św. Łukasza w Dziejach Apostolskich (Dz 1, 9-11). Ewangeliści piszą o tym fakcie niewiele. Mateusz w ogóle nie mówi o wniebowstąpieniu, Marek wspomina lakonicznie: "Po rozmowie z nimi Pan Jezus został wzięty do nieba" (Mk 16, 19). Jan wzmiankuje w formie przepowiedni. Miejscem wniebowstąpienia Jezusa była Góra Oliwna. Z tej góry, gdzie rozpoczęła się męka Chrystusa, wzięła początek także Jego chwała. Jezus polecił Apostołom, aby nie odchodzili z Jerozolimy, lecz by oczekiwali spełnienia obietnicy zesłania Ducha Świętego (por. Dz 1, 4-5). Po powrocie do Jerozolimy Apostołowie "trwali jednomyślnie na modlitwie razem z niewiastami, Maryją, Matką Jezusa, i braćmi Jego" (Dz 1, 14).
Pan Jezus tajemnicą swojego Wniebowstąpienia żył na długo przed jej dokonaniem się. Przy Ostatniej Wieczerzy wprost zapowiada swoje odejście do niebieskiego Ojca. Motywuje nawet konieczność swego odejścia:

"Jezus, widząc, że nadeszła Jego godzina przejścia z tego świata do Ojca, umiłowawszy swoich na świecie, do końca ich umiłował... wiedząc, że... od Boga wyszedł i do Boga idzie." (J 13, 1. 3)

"W domu Ojca mego jest mieszkań wiele. Gdyby tak nie było, to bym wam powiedział. Idę przecież przygotować wam miejsce. A gdy odejdę i przygotuję wam miejsce, przyjdę powtórnie i zabiorę was do siebie, abyście i wy byli tam, gdzie Ja jestem." (J 14, 2-3)

"Znacie drogę dokąd Ja idę... Jeszcze chwila, a świat nie będzie Mnie oglądał... Słyszeliście, że wam powiedziałem: Odchodzę i przychodzę znów do was. Gdybyście Mnie miłowali, rozradowalibyście się, że idę do Ojca." (J 14, 19. 28)

"Teraz idę do Tego, który Mnie posłał, a nikt z was nie pyta Mnie: "Dokąd idziesz?". Ale ponieważ to wam powiedziałem, smutek napełnił wam serce. Jednakże mówię wam prawdę: Pożyteczne jest dla was moje odejście, bo jeżeli nie odejdę, Pocieszyciel nie przyjdzie do was... A jeżeli odejdę, poślę Go do was... Wyszedłem od Ojca i przyszedłem na świat; znowu opuszczam świat i idę do Ojca." (J 16, 5-7. 28)

Dodano 27 maja 2017 o 14:34 przez Kazimierz Tomalik
 

Czytaj więcej Skomentuj (0)
 
 

Dni krzyżowe - przed uroczystością Wniebowstąpienia Pańskiego

Adam Matyszewski

Proście, a będzie wam dane...

Dni krzyżowe w tradycji Kościoła

Zwyczaj obchodzenia z procesją przydrożnych kapliczek i krzyży w poniedziałek, wtorek i środę przed uroczystością Wniebowstąpienia Pańskiego nosi miano „dni krzyżowych”. Dawniej zwano je dies rogationum (dni błagalne) albo po prostu rogationes. Nazwy te wiążą się z charakterem obchodów związanych w tych dniach z solennymi modlitwami, postem i prośbami.

Od zarania dziejów Kościół poświęcał wiele czasu na wytrwałą modlitwę błagalną o Boże zmiłowanie we wszystkich potrzebach duszy i ciała, a w szczególności o dobre urodzaje. W pierwotnym Kościele często celebrowano procesje błagalne: stałe — powtarzające się corocznie lub nadzwyczajne — w szczególnych potrzebach, na przykład w czasie zarazy.

Początki dni krzyżowych

Genezy nabożeństwa dni krzyżowych szukamy w dawnej Galii, gdzie około roku 470 biskup diecezji Vienne (Francja) św. Mamert zaprowadził je w związku z klęskami nieurodzaju, trzęsienia ziemi i wojny. Uczynił to, jak podaje jedna z XIX-wiecznych encyklopedii katolickich, „dla przebłagania gniewu Bożego i uśmierzenia klęsk wówczas tam grasujących”. Procesje pokutno-błagalne trwały trzy dni.

Dodano 21 maja 2017 o 17:10 przez Kazimierz Tomalik
 

Czytaj więcej Skomentuj (0)
 
 

ROK JUBILEUSZOWY W FATIMIE

Warunki udzielenia odpustu zupełnego

Aby godnie świętować setną rocznicę objawień fatimskich, papież Franciszek udzielił odpustu zupełnego, który można uzyskać w Roku Jubileuszowym, trwającym od dnia 27 listopada 2016 r. do dnia 26 listopada 2017 r.

Jubileuszowy odpust zupełny jest udzielany:

a) wiernym, którzy przybędą z pielgrzymką do Sanktuarium Fatimskiego i tu pobożnie uczestniczyć będą w nabożeństwie lub modlitwie ku czci Najświętszej Maryi Panny, odmówią modlitwę Ojcze nasz i Akt Wiary (Credo) oraz skierują wezwanie do Matki Boskiej Fatimskiej;

Dodano 13 maja 2017 o 7:49 przez Kazimierz Tomalik
 

Czytaj więcej Skomentuj (0)
 
Strona 11 z 11

Copyright esolec.pl 2013©. Wszelkie prawa zastrzeżone.